Welcome to eyploia.aigaio-net.gr!

     On Line Πλοία
Για να δείτε τα πλοία
On line στο Αιγαίο
πατήστε εδώ.

     Ανακοίνωση
 ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ
Για να σωθεί η Σαντορίνη
και το Αιγαίο από
την τοξική βόμβα βυθού
Sea Diamond

 SIGN the PETITION
and help protect Santorini
and the Aegean Sea
from toxic dangers
 


     Κατηγορίες
?γρια Ζωή
Αεροδρόμια Λιμάνια
Αιολικά Πάρκα
Αλιεία
Ανανεώσιμες Π. Ε.
Απόβλητα
Απορ/τα-Ανακύκλωση
Απόψεις-Ιδέες
Βιοτοποι/βιοπ/λότητα
?γρια Ανάπτυξη
Βιώσιμη Ανάπτυξη
Δάση
Διάνοιξεις Δρόμων
Διατροφή
Διάφορα
Δίκτυο
Εκδηλώσεις-Ενημέρωση
Ενέργεια
Έρωτας και Αιγαίο
Θάλασσα-Ακτές
Κεραίες
Κλίμα
Κοινωνία Πολιτών
Κτηνοτροφία
Κυνήγι
Μ.Μ.Ε.
Νερό
Οικολογική Γεωργία
Παραδοσιακοί Οικισμοί
Περιβάλλον
Πολιτισμός
Ρύπανση
Συγκοινωνία
Τουρισμός
Φίλοι των ζώων
Φυσικοί Πόροι
Χωροταξία

     Νησιά


     Επιλογές
·Θέματα
·Αρχείο ?ρθρων

·1ο Τεύχος
·2ο Τεύχος
·3ο Τεύχος
·4ο Τεύχος
·5ο Τεύχος
·6ο Τεύχος
·7ο Τεύχος
·8ο Τεύχος
·9ο Τεύχος
·10ο Τεύχος
·11ο Τεύχος
·12ο Τεύχος
·13ο Τεύχος
·14ο Τεύχος
·15ο Τεύχος
·16ο Τεύχος
·17ο Τεύχος
·18ο Τεύχος
·19ο Τεύχος
·20ο Τεύχος
·21ο Τεύχος
·22ο Τεύχος

     Who's Online
Υπάρχουν επί του παρόντος 1 Επισκέπτης(ες) και 0 Μέλος(η) που είναι συνδεδεμένος(οι)

Είσαστε ανώνυμος χρήστης. Μπορείτε να εγγραφείτε πατώντας εδώ

     Search



     Έπαθλο

Το περιοδικό της Πελοποννήσου


 Πολιτισμός: Αυτός ο ποδ(ει)λάτης με «ει» αν κι έβγαζε μάτια...

?λλη Ελλάδα

Αυτός ο ποδ(ει)λάτης με «ει» αν κι έβγαζε μάτια,
τα δικά μου δεν τα έβγαλε
οπότε
έφτασε σε σας με μαργαριτάρι....
 
Ας είναι
Εξάλλου
Σημασία δεν έχει το... μέσο αλλά το μήνυμα!
 
καλημέρα,

VITA MI BAROYAK
http://barouak.blogspot.com/



Νεκρός ποδηλάτης
Αθήνα, η σκληρότερη ζούγκλα του πλανήτη

Μηδενικός σεβασμός στους ποδηλάτες, ένδειξη ελλείψεως  παιδείας, πολιτισμού και κουλτούρας.
Στις 23 Αυγούστου στην Ε.Ο. Αθηνών Λαμίας στο ύψος της Βαρυμπόμπης, οδηγός αυτοκίνητου παρέσυρε, σκότωσε και εγκατέλειψε τον 70χρονο Βρετανό ποδηλάτη Ian Hibell.

Ο κατά πολλούς σύγχρονος «Μάρκο Πόλο», ταξίδευε με το ποδήλατο του όλο τον κόσμο, από την Ανταρκτική μέχρι τον Αμαζόνιο και από την Αλάσκα έως την Ινδονησία, για  περισσότερο από 40 χρόνια. Στα μεγάλα του αυτά ταξίδια γλίτωσε από πυροβολισμούς ληστών, κινδύνεψε να τον φάνε ζωντανό τροπικά μυρμήγκια, έπεσε σε βάλτους, κυνηγήθηκε από ελέφαντες και μία φορά του επιτέθηκε ένα πεινασμένο λιοντάρι, όπως περιγράφει στο βιβλίο του into the remote places.
 Απεβίωσε στη σκληρότερη ζούγκλα του πλανήτη.
 
Τι ναι αυτά ρε; http://tinaiautare.blogspot.com/2008/09/blog-post_8583.html

................................................................................................................................

Το μοιραίο λάθος του Αγγλου ποδηλάτη...
Από τον Χ. Μιχαηλίδη mich@enet.gr, www.bavzer.blogspot.com
 
Ο Βρετανός ποδηλάτης Ιαν Χίμπελ, 74 ετών, είχε χαρακτηριστεί από τα μέσα ενημέρωσης της χώρας του ως «σύγχρονος Μάρκο Πόλο». Επί 40 και πλέον χρόνια, γύρισε όλο τον κόσμο με το ποδήλατό του, επισκεπτόμενος κάθε ήπειρο και φτάνοντας σε μερικά από τα πιο απομονωμένα και συναρπαστικά μέρη του πλανήτη. Οπως γράφει η αγγλική εφημερίδα «Ντέιλι Μέιλ», στις ατέλειωτες περιπλανήσεις του στον κόσμο, από την Ανταρκτική μέχρι τον Αμαζόνιο και από την Αλάσκα έως την Ινδονησία, πυροβολήθηκε από ληστές, κινδύνεψε να τον φάνε ζωντανό τροπικά μυρμήγκια, έπεσε σε βάλτους και παρά λίγο να σκοτωθεί, κυνηγήθηκε από ελέφαντες, και μια φορά του επιτέθηκε κι ένα πεινασμένο λιοντάρι. Κατάφερε, όμως, να μείνει ζωντανός ο άνθρωπος. Μέχρι που...

...ΗΡΘΕ στην Ελλάδα! Ηταν μια ζεστή μέρα, 23 του περασμένου Αυγούστου και ο Ιαν Χίμπελ κινείτο στην Εθνική οδό Αθηνών - Λαμίας, κοντά στην Αθήνα, στο ύψος της Βαρυμπόπης. Εκεί, τον κτύπησε ένα αυτοκίνητο και ο ασυνείδητος οδηγός του τον παράτησε στο δρόμο και έφυγε. Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, ένας από τους οποίους, ευτυχώς, συγκράτησε τον αριθμό κυκλοφορίας του αυτοκινήτου που κτύπησε τον Βρετανό ποδηλάτη και τηλεφώνησε στην αστυνομία, ο δράστης, ένας άνδρας 32 χρόνων, που συνελήφθη την επόμενη μέρα στην Κηφισιά, και δεν αποκλείεται, όπως έχει συμβεί πολλές φορές σε ανάλογες περιπτώσεις, να τη γλιτώσει τελικά με εξευτελιστική ποινή, οπωσδήποτε εξαγοράσιμη, έκανε κόντρες με ένα άλλο αυτοκίνητο - το προσφιλές αυτό άθλημα ορισμένων νεοελλήνων, που νομίζουν πως είναι Σουμάχερ, αλλά παρ' όλα αυτά δεν έχει βγάλει ποτέ αυτή η χώρα έναν οδηγό τέτοιας περιοπής, μόνο στις «κόντρες» κάνουμε τους μάγκες.

Ο ΑΤΥΧΟΣ Χίμπελ, που έκανε το μεγάλο λάθος να μην αφήσει την Ελλάδα έξω από τα παγκόσμια ταξίδια του, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου μόνο διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Ηταν ένας ταξιδευτής-φιλόσοφος. Το 1984 έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο «In Remoto Places», «Σ' Απόμερα Μέρη» και όταν δεν ταξίδευε έδινε διαλέξεις σε πανεπιστήμια για τα μέρη που επισκεπτόταν και ενθάρρυνε ποδηλάτες σε όλο τον κόσμο να μη φοβηθούν, αλλά να αγαπήσουν τα μεγάλα ταξίδια. Σε μία διάλεξή του το 2005, έλεγε: «Κάθε τόσο, ένα πουλί σηκώνεται και πετάει σε μέρη στα οποία κάτι το τραβάει. Δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό, αλλά συμβαίνει. Και είναι ωραίο».


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 11/09/2008

...............................................................................................................................

Ian Hibell, legendary adventurer and rough-stuff cyclist, was knocked off his bike and killed in late August on the Athens-Salonika highway in Greece. Although reported as a case of hit and run, the driver was later caught and arrested for causing the 74-year-old cyclist?s death.

Πηγή: http://www.bikeradar.com/news/articl...n-greece-18340

.................................................................................................................................


Nic HendersonIan Hibell
Sep 11th 2008

From The Economist print editionIan Hibell, a long-distance cyclist, died on August 23rd, aged 74

IN A man’s life there comes a time when he must get out of Brixham. He must leave the boats bobbing in theharbour, the Devon cream teas, the holiday camp and the steam railway; he must bid farewell to the nine-to-five job at Standard Telephones and Cables, up the A379 in Paignton, and hit the more open road.Some might get no farther than Bristol. But Ian Hibell went so far in one direction that his eyebrows crustedwith frost and his hands froze; and so far in another that he lay down in the hot sand to die of dehydration (ashe expected) under a thorn tree; and so far in another that the safest place to be, out of range of themosquitoes, was to burrow like an alligator into black, viscous mud.

In the course of his 40-year travelling life he went the equivalent of ten times round the equator, covering6,000 miles or so a year. He became the first man to cycle the Darien Gap in Panama, and the first to cyclefrom the top to the bottom of the American continent. He went from Norway to the Cape of Good Hope andfrom Bangkok to Vladivostok, wheeling or walking every inch of the way. Every so often he would come back,showing up at STC (from which he had taken, in the beginning, only a two-year leave of absence) with vaguemurmurings of an apology.

But pretty soon the panniers would be packed, the brakes checked, the tyrespumped, and he would be off again.His cycle, loaded with 60-80lb of clothes, tent, stove, biscuits, sardines and water, was sometimes acomplication. In the Sahara it sank to its hubs in fine, talc-like sand. In the Amazonian jungle he could notsqueeze it between the trees. Crossing the great Atrato swamp, where the track became a causeway overslimy logs and then a mat of floating grass, the bike would sometimes sink into nothingness. He became expertat feeling for it in the morass with his feet. Every tricky traverse in mountain, stream or forest needed doingtwice over: once to find a way for himself, then to collect the steed, often carrying it shoulder-high throughsharp palmetto, or water, or rocks.Yet Mr Hibell’s love for his bikes was unconditional.

He took them, muddy as they were, into hotels with him,and clung fiercely on to them whenever tribesmen robbed him of the rest of his things. His favourite had a Freddie Grubb frame of Reynolds 531 tubing on a 42-inch wheelbase, reinforced to take the extra weight ofgoatskins holding water; Campagnolo Nuevo Record gears front and rear; Robregal double-butted and Christophe pedal-straps. It was so lightweight, as touring bikes go, that a group of boys inNewfoundland mocked that it would soon break on their roads. Instead, it did 100,000 miles.

Bikes rarely let him down. Escaping once from spear-throwing Turkana in northern Kenya, he felt the chaincome off, but managed to coast downhill to safety. He crossed China from north to south—in 2006, at 72—withjust three brake-block changes, one jammed rear-brake cable and a change of tape on the handlebars. In hisbook, “Into the Remote Places” (1984), he described his bike as a companion, a crutch and a friend. Setting offin the morning light with “the quiet hum of the wheels, the creak of strap against load, the clink of something inthe pannier”, was “delicious”. And more than that. Mr Hibell was a short, sinewy man, not particularly swift onhis feet. But on a good smooth downhill run, the wind in his face, the landscape pelting past, he felt “onenesswith everything”, like “a god almost”.A teapot in the desertHuman company was less uplifting. His travelling companions usually proved selfish, violent and unreliable,unappreciative of Mr Hibell’s rather proper and methodical approach to putting up a tent or planning a route,leaving (sometimes with essential kit) to strike off by themselves.

But there were exceptions. One was thebeautiful Laura with whom, after years of shyness towards women, he found love as they skidded down rockytracks in Peru. Others were the strangers whose kindness he encountered everywhere. Peasants in Chinashared their dumplings with him; Indians in Amazonia guided him through the jungle; and in a wilderness of sanda pair of Tuareg boys produced from their robes a bag of dates and a small blue teapot, which restored him.In a career of hazards, from soldier ants to real soldiers to sleet that cut his face like steel, only motorists didhim real damage.

The drivers came too close, and passengers sometimes pelted him with bottles (in Nigeria), orwith shovelfuls of gravel (in Brazil). In China in 2006 a van drove over his arm and hand. He recovered, butwondered whether his luck would last. It ran out on the road between Salonika and Athens this August, wherehe was knocked out of the way by a car that appeared to be chasing another.At bad moments on his trips he had sometimes distracted himself by thinking of Devonian scenes: green fields, thatched cottages and daffodils. He would return to a nice house, a bit of garden, the job. But that thoughtcould never hold him long. Although his body might long for the end of cycling—a flat seat, a straight back,unclenched hands—his mind was terrified of stopping. And in his mind, he never did.

15/9/2008Economist.comhttp://www.economist.com/obituary…2/2

 




 
     Συσχετιζόμενοι Σύνδεσμοι
· Περισσότερα για ?λλη Ελλάδα
· Νέα administrator


Πιο δημοφιλής είδηση για ?λλη Ελλάδα:
Οι βρώμικες παραλίες της Αττικής


     Article Rating
Average Score: 0
Αριθμός Ψήφων: 0

Please take a second and vote for this article:

Excellent
Very Good
Good
Regular
Bad


     Επιλογές

 Εκτύπωση αρχικής σελίδας Εκτύπωση αρχικής σελίδας


"Αυτός ο ποδ(ει)λάτης με «ει» αν κι έβγαζε μάτια..." | Κωδικός Εισόδου / Δημιουργία Λογαριασμού | 0 Παρατηρήσεις
Οι παρατηρήσεις είναι ιδιοκτησία του αποστολέα. Δεν ευθυνόμαστε για το περιεχόμενο τους.

Δεν επιτρέπεται η αποστολή σχολίων για τους Ανώνυμους Χρήστες. Παρακαλώ γραφτείτε πρώτα στην υπηρεσία.




PHP-Nuke Copyright © 2004 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Παραγωγή Σελίδας: 0.07 Δευτερόλεπτα